Durante anos, tívenlle pánico ás actualizacións de sistema. En Linux, especialmente se a actualización era do kernel, o reinicio era unha lotaría. Cruzaba os dedos para que todo arrincase correctamente, pero moitas veces o premio era unha pantalla en negro ou un sistema que non cargaba.
Lembro a frustración de ter que investigar en foros para resucitar o ordenador. Case sempre, o culpable era algún driver gráfico que non sobrevivía ao cambio. Por puro instinto de supervivencia, isto fixo que durante anos mantivese os meus equipos bastante desactualizados. Especialmente os que usaba para traballar, porque non me podo permitir chegar unha mañá e que o ordenador non queira acender.
Por sorte, os tempos cambiaron. O ecosistema madurou dunha forma incríbel e as distribucións modernas, como Fedora no meu caso, son moito máis robustas. A xestión dos compoñentes xa non é a ruleta rusa que había daquelas, os procesos de proba son máis estritos e a estabilidade é unha prioridade.
Agora doulle a actualizar en canto vexo a notificación. O proceso é seguro e, sobre todo, aburrido, que é exactamente como debería ser. Xa non hai que conter a respiración ao reiniciar, e esa tranquilidade paga ouro.
E vós, aínda lle tedes respecto a ese botón de “Actualizar” (ou ao comando según o que se use)?
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
⭐ 1 Favoritos 🚀 0 Promocións Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon