Esta foi a mellor decisión musical dos últimos anos.
No artigo anterior falaba de recuperar o factor humano no descubrimento musical. Quedaba pendente a pregunta práctica: e a música que xa teño? A que ripeei de CDs, a que merquei en Bandcamp, a que… obtiven por outros medios (😉)…
A resposta chegou en forma de Navidrome.
Que é Navidrome
Un servidor de música que instalas na túa propia casa (nun ordenador vello, nunha Raspberry Pi, onde che pete) e que funciona como o teu Spotify privado. A túa música, accesíbel desde calquera dispositivo, sen subscricións nin algoritmos. A instalación non é complicada se tes un mínimo de soltura, e en menos dunha tarde xa tiña todo en marcha.
Organizar a colección
Antes de escoitar nada hai que ter a biblioteca en orde, e aquí entra MusicBrainz Picard. É o programa que uso para xestionar as etiquetas de todos os arquivos: artista, álbum, ano, carátula… Picard cruza os teus arquivos coa base de datos de MusicBrainz e etiqueta todo de forma case automática. É un paso que non podes saltar se queres que todo quede ben organizado.
Para conseguir música nova, Bandcamp é a miña primeira opción sempre que podo. Compras directamente ao artista, descargas en FLAC ou na calidade que prefiras, e o arquivo queda na túa biblioteca para sempre. Sen DRM, sen intermediarios, sen que desapareza da túa lista cando a plataforma perde os dereitos.
E por último, as letras. Teño un script que, de xeito automático, conecta con lrclib e descarga as letras sincronizadas de toda a colección. Pódese automatizar para que corra periodicamente, e así sempre as tes dispoñíbeis sen ter que pensar niso.
Os clientes: a parte frustrante mais con sorpresa final
A interface web de Navidrome funciona ben para uso ocasional. En Linux atopei Feishin, que é sinxelamente espectacular: moderno, estábel e sen complicacións.
En Android foi outra historia. Na F-Droid hai varias opcións que parecen saídas directamente do ano 2000. Logo probei Tempo, que prometía, pero a estabilidade deixaba moito que desexar. Na Play Store Substreamer cumpría ben, mais non funciona con Android Auto, que para min é innegociábel.
E entón atopei Symfonium. Por 6€ de pago único conseguín o mellor reprodutor de música que tiven nunca en Android. Non é esaxeración: nin Spotify nin Tidal teñen unha app que se lle achegue. A interface é completamente personalizábel (fontes, cores, disposición de cada pantalla,…), ten ecualizador avanzado con milleiros de perfiles AutoEQ para auriculares específicos, reproduce calquera formato (FLAC, ALAC, DSD, Opus…), funciona con Android Auto e ata ten app para Wear OS. Seis euros. Pago único. Actualízase regularmente. Non hai trampa.
A reflexión
Antes tiña un sistema deseñado para que eu non parase de consumir música. Agora teño un sistema deseñado para que eu poida gozar da miña música. É unha diferenza pequena en palabras e enorme na práctica. Non hai nada que me suxira o seguinte, nada que encha o silencio por min. Se quero escoitar algo, teño que elixilo. E resulta que iso, simplemente elixir, é xusto o que botaba de menos.
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon
Ver en Mastodon